logo

Zondag 5 augustus 2018

web_babarBABAR met Eliane Reyes en Zidani – familieconcert
16:00 (opening deuren 15:30)

Babar werd in 1931 gecreëerd door Jean de Brunhoff, tijdens het Interbellum, en in 1946, na de Tweede Wereldoorlog, op muziek gezet door Francis Poulenc.

Het verhaal van Babar

Babars moeder wordt doodgeschoten door een jager, maar Babar zelf weet te ontsnappen en belandt in de stad. Hij wordt er liefdevol opgevangen door een alleenstaande oude dame. Ze verwent hem: ze kleedt hem op en koopt hem een auto. Maar olifanten zijn niet gemaakt voor de stad. Babar verlangt naar zijn geboortebos. En wanneer zijn neef Arthur en zijn nicht Céleste hem komen zoeken, volgt hij hen en laat hij zijn oude vriendin triest achter. De terugkeer van Babar in het bos is triomfantelijk, hoewel de oude koning er is overleden na het eten van giftige paddenstoelen. Na algemeen overleg wordt Babar enthousiast tot koning verkozen. Hij wordt gekroond en huwt met Céleste. Iedereen is bijzonder tevreden en danst uitgelaten. Na afloop van het feest dromen Babar en Céleste onder de sterrenhemel van hun geluk.

Het verhaal van Babar, het kleine olifantje, is voor velen een dierbare herinnering aan hun kindertijd. Dit boek was reeds welbekend in 1940 en ook Poulenc kende het goed. Toch kwam hij pas door toedoen van het dochtertje van een van zijn neven op het idee om het verhaal van Babar op muziek te zetten. In de zomer van 1940 verbleef Poulenc, die pas uit de militaire dienst was ontslaan, bij vrienden in Brive-la-Gaillarde, waar zijn neven hem kwamen opzoeken. Hij improviseerde wat aan de piano toen hij werd onderbroken door het vierjarig dochtertje van een van hen: ze vond zijn spel heel saai en vroeg hem om haar boek – het verhaal van Babar – voor haar te spelen en plaatste dit voor zijn neus. Poulenc deed alle moeite om het verhaal muzikaal te illustreren en rekening te houden met wat het kind leek te bevallen. Vijf jaar later vroeg het meisje hem: “Hoe zit het met Babar?”. En dus voltooide Poulec zijn compositie.

Piano: Eliane Reyes / Vertelster: Sandra Zidani / Kostuumontwerp: Stéphane Godrach / Licht-, video- en geluidsontwerp: Monseigneur Seby / Tekeningen: Zidani / Video’s: Stéphane Goldrach en Myriam Rispens

Biografie van de uitvoerders:

web_zidaniSandra Zidani is een Belgische met Algerijnse roots. Ze werd geboren in Brussel, is kunsthistorica en volgde ook een opleiding in de geschiedenis van de godsdiensten.

Tijdens haar opleiding tot licentiaat in de kunstgeschiedenis aan de Université Libre de Bruxelles koestert Zidani ook een passie voor theater. De tekeningen van Antonin Artaud zullen overigens het geliefkoosde voorwerp vormen voor haar eindverhandeling. Niettemin blijft haar voornaamste bezigheid comedy, een genre dat ze ijverig beoefent sedert haar negende.

Het is dus geheel natuurlijk dat Zidani, zodra haar studies zijn afgerond, lerares protestantse godsdienst wordt en humoriste! Zidaniaanse logica …

Sedertdien maakt Zidani de ene onewomanshow na de andere.

In oktober 2005 kreeg ze van mevrouw Fadila Laanan, minister voor cultuur van de Franse Gemeenschap, een kristallen haan voor haar artistieke parcours.

Van 2006 tot 2008 werkt ze als kroniekschrijfster regelmatig mee aan de talk show Cinquante degrés nord op Arte Belgique.

Haar deelname van 2012 tot 2014 aan Laurent Ruquiers programma

“On ne demande qu’à en rire” op FR2 betekent haar grote doorbraak en bezorgt haar een plaats op de internationale scène van de Franstalige humor. Het is ook dankzij die ervaring dat Zidani werd “ontdekt” door de cineaste Alexandra Leclère, waardoor ze op de affiche kwam te staan van de film “Le grand partage” aan de zijde van Karin Viard, Didier Bourdon, Patrick Chesnais, Michel Villermoz, Josiane Balasko en Anémone. Sedertdien volgt de ene aanbieding na de andere. Zo kunnen we Zidani in mei 2018 aan het werk zien in de tv-reeks Champion en in juli 2018 in de film “Ma Reum” van Fédéric Quiring.

Voor Zidani, die sterk beïnvloed is door Coluche en Les Restos du Cœur, is er maar een dunne grens tussen humoriste en humaniste en dat is de reden waarom ze meter is van Amnesty International sedert 2004, van de Koning Boudewijnstichting sedert 2007 (het Postfonds voor Alfabetisering) en van 2008 tot 2009 van de vzw Les amis de sœur Emmanuelle.

In de marge van haar theaterwerk is Zidani ook actief als kunstschilder en heeft ze al meerdere tentoonstellingen achter haar naam staan.

web_Eliane_reyesEliane Reyes werd in eerste instantie opgeleid door haar moeder en verzorgde haar eerste recital toen ze vijf jaar was.

Ze studeerde nadien aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel en vervolgens aan de Muziekkapel Koningin Elisabeth bij Jean-Claude Vanden Eynden, aan de Hochschule der Künste in Berlijn, het Mozarteum Salzburg bij Hans Leygraf, het Lemmensinstituut te Leuven bij Alan Weiss en het Conservatoire National de Musique de Paris onder het beschermheerschap van Michel Beroff, Brigitte Engerer en Jacques Rouvier (derde cyclusonderwijs).

In 1988 was ze laureate van de Fondation Cziffra (Senlis, Frankrijk) en nog datzelfde jaar speelde ze op het Festival Tibor Varga (Sion, Zwitserland) alsook onder leiding van Sergiu Commissiona en met het Koninklijk Concertgebouworkest van Amsterdam.

Toen ze op haar veertiende Martha Argerich ontmoette, was dit een mijlpaal in haar leven als muzikante.

Eliane Reyes is laureate van diverse internationale wedstrijden en bouwt als soliste en kamermuzikante een carrière uit die door pers en publiek unaniem wordt bejubeld.

Dankzij de steun van de stichtingen Rheinold Blüthner, Spes, Sir Georg Solti en Vocatio, neemt ze deel aan masterclasses bij Lazar Berman, Abdel-Rahman El Bacha, Vitali Margulis, Murray Perahia, Menahem Pressler en Gyorgy Sebök. Vladimir Ashkenazy stelde haar voor op recitals in Berlijn en Zwitserland.

Haar discografie bevat onder meer werk van Chopin, Milhaud, Tansman, Godard en Nicolas Bacri en werd meermaals onderscheiden: als Pianiste Maestro in het tijdschrift Pianiste, met een Ring van Classic info, een Joker van Crescendo en een Supersonic in Pizzicato. Ze kreeg De Gouden Sleutel van Resmusica voor haar solo-cd met de 24 Intermezzi van A. Tansman.

Eliane Reyes werd tot driemaal toe genomineerd voor de International Classical Music Awards en ontving in België Les Ocataves de la Musique voor het geheel van haar carrière.

Ze geeft les aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel en het Conservatoire National Supérieur de Musique de Paris.

In oktober 2016 was zij de eerste Belgische pianiste die in Frankrijk de insignes kreeg van Chevalier de l’ordre des Arts et des Lettres.



Reacties zijn gesloten.